بمردم کن بدانسان زندگانی
 که گر با مرگ کردی هم‏عنانی
 ز سوز دل بسوگت زار مویند
 بمرگت تسلیت بر خویش گویند
 بدان حالت و گر که زنده ماندی
 میان مردمان پاینده ماندی
 به عشق و شوق سویت روی آرند
 به مهر آنان بپایت سر گذارند
 دل مردم دلا از خویش خرم
 کن و بر زخم دلها باش مرهم
 گره از کارهای بسته بگشای
مرمت قلبهای خسته بنمای
 به نیکویی بده انجام کاری
 ز دوش خلق بر می‏دار باری
 درون کن پاک از هر عیب و آهو
 بدرد بینوایان باش دارو
 اگر خواهی غلامان حلقه در گوش
 به رفع حاجت مردم همی کوش
 ز پای افتادگان را دستگیری
 بکن تا چون ز پای افتی بمیری
 به نام نیک بنمایند یادت
 ز خیر و از خوشی سازند شادت


شرح نهج البلاغه (محمد علی انصاری قمی)