قَالَ علی ع صَدْرُ الْعَاقِلِ صُنْدُوقُ سِرِّهِ

حکمت 5

به سینه گوهر راز خردمند
چو در اندر صدف افتاده در بند
نخواهد هیچگه کردن عیانش
گهرسان دارد اندر دل نهانش
بحفظ آبروی خویش کوشد
هماره راز خویش از خلق پوشد
بماند تا که اسرارش نهفته
لبش چون غنچه باشد ناشکفته
نیابد بهر راز خود چو محرم
خورد خون ونیارد زان زدن دم
زگردون برسرش گر سنگ بارد
غمش را بر دهان از دل نیارد

شرح نهج البلاغه منظوم : انصاری