دانستنیهای عمومی

اى به غفلت گذرانیده همه عمر عزیز                 تا چه دارى و چه كردى عملت كو و كدام

توشه آخرتت چیست در این راه دراز                      كه تو را موى سفید از اجل آورد پیام

مى توانى كه فرشته شوى از علم و عمل    لیك از همت دون ساخته اى با دَد و دامچون شوى همره حوران بهشتى كه تو را        همه در آب و گیاه است نظر چون انعام

جهد آن كن كه نمانى ز سعادت محروم      كار خود ساز كه اینجا دو سه روزیست مقام

و شیخ نظامى گفته است

حدیث كودكى و خودپرستى         رها كن كان خمارى بود و مستى

چو عمر از سى گذشت و یا كه از بیست      نمى شاید دگر چون غافلان زیست

نشاط عمر باشد تا چهل سال        چهل رفته فرو ریزد پر و بال

پس از پَنجَه نباشد تندرستى        بصر كندى پذیرد پاى سستى

چو شصت آمد نشست آمد پدیدار       چو هفتاد آمد افتاد آلت از كار

به هشتاد و نود چون در رسیدى     بسا سختى كه از گیتى كشیدى

از آنجا گر به صد منزل رسانى      بود مرگى به صورت زندگانى

سگ صیاد كاهوگیر گردد      بگیرد آهویش چون پیر گردد

چو در موى سیاه آمد سفیدى      پدید آمد نشان ناامیدى

ز پنبه شد بنا گوشت كفن پوش      هنوز این پنبه بیرون نارى از گوش

و دیگرى گفته است :

از روش این فلك سبز فام             عمر گذشته است مرا شصت عام

در سر هر سالى از این روزگار        خورده ام افسوس خوشیهاى یار

باشدم از گردش دوران شگفت           كانچه مرا داد همه پس ‍ گرفت

قوتم از زانو و بازو برفت                        آب ز رخ رنگ هم از مو برفت

عقد ثریاى من از هم گسیخت          گوهر دندان همه یك یك بریخت

آنچه بجا ماند و نیابد خلل                                ار گناه آمد و طول امل

زنگ رحیل آمد از این كوچگاه                 همسفران روى نهاده به راه

آه ز بى زادى روز معاد                           زاد كم و طول مسافت زیاد

بار گران بر سر دوشم چه كوه                 كوه هم از بار من آمد ستوه

اى كه برِ عفوِ عظیمت گناه                       در جلو سیل بهار است گاه

فضل تو گر دست نگیرد مرا                        عصمتت ار باز گذارد مرا

جز به جهنم نرود راه من                         در سقر انداخته بنگاه من

بنده شرمنده نادان منم                        غوطه زن لجه عصیان منم

خالق و بخشنده احسان توئى        فرد و نوازنده به غفران توئى

رسول خدا صلى الله علیه وآله فرمود: چهل ساله ها همانند زراعتى هستند كه درو كردن آن نزدیك شده است و به پنجاه ساله ها باید گفت چه چیزى از پیش براى خود فرستاده اید و چه چیزى گذاشته اید؟ اى شصت ساله ها براى حساب بشتابید و هفتاد ساله ها خود را جزء مردگان بشمار آورید.

و در خبر است كه خروس در ذكر خود مى گوید: اى غافلان ذكر خدا كنید و در یاد او باشید؛

هنگام سفیده دم خروس سحرى              دانى كه چرا همى كند نوحه گرى

یعنى كه نمودند در آئینه صبح               كز عمر شبى گذشت و تو بى خبرى

و شیخ جامى گفته است

دلا تا كى در این كاخ مجازى                        كنى مانند طفلان خاكبازى

توئى آن دست پرور مرغ گستاخ        كه بودت آشیان بیرون از این كاخ

چرا زان آشیان بیگانه گشتى          چو دونان مرغ این ویرانه گشتى

بیفشان بال و پر ز آمیزش خاك                         بپر تا كنگره ایوان افلاك

ببین در قصر ازرق طیلسانان                       رداى نور بر عالم فشانان

همه دور جهان روزى گرفته                       به مقصد راه فیروزى گرفته

خلیل آسا درِ ملك یقین زن                               نداى لا احب الآفلین زن

http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=934&articleID=387304