سلام دوستان!
 عزیزی می گفت : باید زندگی اشخاص را تحلیل کرد یعنی درمقام ارائه زندگانی افراد به دیگران نباید فقط ازآنها تجلیل کرد وفقط خوبیهای ونقاط قوت زندگیشان را گفت بلکه به نقاط ضعف آنها نیز اشاره نمود تا ازاین افراد با تمام ضعفها وقوتها اسطوره ای ساخته نشود که دیگران ضعفهای آنها را نیز قوت ببینند که دراین صورت ضعفها وکاستیهای افراد درجامعه بدل به هنجاری شود که نتوان از دست آن خلاص شد . اما آیا چنین چیزی از نظر شریعت مقدس جایز است که بدیهای دیگران هم مطرح نماییم ؟
اگر جایز نیست آیا فقط خوبیها را گفتن باعث مشکلی که گفته شد نمی شود یعنی الگو شدن صفات زشت افراد؟
به هرحال آیا باید تجلیل کنیم یا تحلیل؟
به نظر می رسد باید تحلیل کرد و خوبیهای وبدیها هر دو  را گفت اما بدیها را به نحو اجمال و گذرا و اینگونه که ما انسانها خطا کاریم و گنهکار و دارای صفات زشت بیشمار ...به هرحال به گونه ای به دیگران بفهمانیم که صفات خوبی که از فلانی بیان می کنیم به این معنا نیست که همه صفات وسجایای اخلاقی شان خوب است بلکه ممکن است دارای صفات زشتی هم بوده باشد که ما در صدد گفتن آنها نیستیم اما انصافا خوبیهایش را با تمام جزئیات باید گفت تا دیگران به انجام خوبیها تشویق شوند... نظری دارید خوشحال می شویم